Oostenrijk. Zijn prachtige Alpen, zijn chalets met twinkelende lichtslingers. Hoofdstad Wenen, waar het leven ordelijk is en je op elke hoek een espressobar treft. Mensen verdienen er goed, misdaad is ver weg. Het is de beste der werelden, zou je denken. De Servische schrijfster Barbi Marković, die de Joegoslavische burgeroorlog heeft overleefd, dacht dat ook. Daarom ging ze er wonen.

Maar zie wat ervan komt: Marković schreef een verhalenbundel, Minihorror , waarin een jong koppel een heel andere Oostenrijkse werkelijkheid tegenkomt. Een die op zijn kop gezet wordt door gruwel en absurditeit. Mini en Miki heten de hoofdpersonen, genoemd naar de vrolijke muisjes uit Disney-cartoons die zo hun best doen om het leven onder de knie te krijgen. U weet wel: als Mickey Mouse platgeslagen wordt met een deegrol, springt hij meteen weer vrolijk recht. 

Koekje van eigen deeg

Miki en Mini van Marković proberen hetzelfde, in een wereld waarin het dagelijks leven een onderlaag van terreur krijgt. Net als de cartoonfiguurtjes overleven ze de vreselijkste scenario's: make-upverwijderaar die je gezicht wegpoetst, krimpen tot je praktisch kattenvoer bent, een kannibalistisch nichtje.  “Mini en Miki willen aardig zijn, maar het leven is ingewikkeld”, schrijft Marković. “De wereld is verschrikkelijk, alles gaat dood.”

In Minihorror wordt beeldspraak realiteit. Zo boort Mini's toxische familie haar niet alleen figuurlijk de grond in, ze begraaft haar letterlijk levend. “Tja! Familie :)”, klinkt het. Een Oostenrijks stadje dat “net marsepein!” is, tovert inwoners om tot koekjesdeeg. Het klinkt schattig, tot een hongerige toerist zijn tanden zet in je met marmelade gevulde dijbeen. 

Marković houdt het bij cartoonhorror, want in het volgende verhaal is het koppel ­alweer springlevend, klaar om de uitdagingen het hoofd te bieden waar gen Z en jonge millennials van wakker liggen: zelfmarketing op sociale media, onbetaalbare woningprijzen en een onzekere oude dag. “Onze generatie gaat nooit op pensioen, wij gaan altijd maar door, weten wij veel of we al dood zijn of niet.”

Dát is de werkelijke horror in dit boek. Al verpakt Marković haar gravitas in springerige zinnen, Minihorror is vrolijkheid met de moed der wanhoop. Het is als frisse Alpenlucht met te veel CO 2, of bittere koffie met een toef slagroom en M&M's erop. Je zult maar jong zijn in 2025, daar helpt zelfs geen Oostenrijk bij. Dat Marković die gruwel iéts te vaak herhaalt in haar verhaaltjes, moet je erbij nemen.

Een literaire horrorroman over twee nieuwkomers in een buitenwijk van Wenen die proberen zich daar thuis te maken maar achtervolgt worden door catastrofes. Mini en Miki proberen zich aan te passen aan hun omgeving en erbij te horen, maar worden desondanks (of juist daarom) geconfronteerd met vele noodlottige lotswendingen, en met monsters. Er gebeuren vreemde en angstaanjagende dingen. Er verschijnen maden in een chocoladereep, Mini wordt levend begraven en Miki moet het opnemen tegen een vleesetend monster. Het boek behandelt thema's zoals de horror van alledaagse situaties, pesten op de werkvloer, sociale ongelijkheid en de zoektocht naar acceptatie in de samenleving. Aan het einde van het boek staat een lijst met 105 korte alternatieve horrorscenario’s met Mini en Miki. In onderkoelde stijl en met veel ironie geschreven. Met enkele kleine zwart-witillustraties. Barbi Marković is een Servische auteur. Ze studeerde Duitse literatuur in Belgrado en Wenen. In 2009 verscheen haar debuutroman ‘Ausgehen’. In 2024 won ze de Preis der Leipziger Buchmesse voor ‘Minihorror’.